ئوقرە ناگرێ زە وین بو وە سڵی یاری بێ وێنە

من زەوین وتـۆ هەتاو، بە گۆشە چاوێک بم دۆێنە

تا لە جەستە دا نەفەس بێ حەیفە دڵ بەندی قەفەس بێ

ئاسمانی ‌ئەشق بێ سنوورە کۆتری دڵ هەڵفڕێنە

چاوەکانم چاوەڕوانی نیگای دڵ ڕفێنی تـۆن

ئەی چاوەکانت نچیروانی دڵ، یاسای کۆن وە جێ بێنە

جە ژن بیانوی ئاشقانە بە ماچێ تاسەیان لە یەک بشکێ

تـۆیش وەرە ماچێکم بەرێ، لەولێوە وا, وەک هەنگوێنە

تا کەی من لە حەسرەتی باوشی تـۆدا شەوم خەیاڵاوی بێ

ڕۆژیش میوانی مەیخانە بم,هەربڵێم ساقی, زوکە مەی بێنە

هەموئەویندارانی جیهان هاوبیرن لەوبڕوایە دا

شێعروشەراب ویاری جوان، سیانەی خەم ڕە وێنە

من کە مەحرومم لە هە رسێ هە رئەگریم بۆحاڵی خۆم

ژیرنابم به واده ی نادیار، واعیز, وازم لێ بێنە

خەمی نان وتەنگی ژیان وا شادی لێم حەشارداوە

کە بێگانەم لە سیمای خۆم ئەترسم لە ئاوو ئاوێنە

نەی کێشاوە دەردی بێ کەسی ئەوەی وا ڕەخنە لە من دەگرێ

بێ کەسی وهە ژاری ونە زانین، سیانەی دڵ تە زێنە

شاعێردڵ تەنگی بە سە، لەم دنیا هە رکەس هە رکەسە

کە س گۆێ گری سکاڵای دڵ نیە، لە خۆڕا دڵ مەسووتـێنە

 

ترجمه فارسی

لازم به ذکراست که درترجمه واژه به واژه؛ شعریت شعر را حفظ نمودن مشکل است واحتمال دارد مفهوم مورد نظرشاعردرشعراصلی؛ ازترجمه استنباط نگردد. این شعریک درد دل گلایه آمیزدرقالب غزلی عاشقانه است که شاعر درصحبت با معشوق سفره ی دل می گشاید و نارضایتی خود را ابرازمی نماید... – به هرحال بضاعت ما همین است و امید که مقبول عزیزان واقع گردد

می ترسم ازآب و آیینه

آرام نمی گیرد زمین برای وصل یاربی مانند

من زمین وتو آفتاب, با گوشه چشمی نوازشم کن

تا دربدن نفس باشد حیف است دل بند قفس باشد

آسمان عشق بی مرزاست کبوتردل را پرواز بده

چشمهایم چشم انتظارنگاه دل ربای توهستند

ای چشمهایت شکارچی دل, رسم قدیم را به جا بیار

جشن بهانه عاشقان است تا به بوسه ای کامیاب شوند

تو هم بیا وبوسه ای به من ده ازآن لبی که چون عسل است

تاکی من درحسرت آغوش تو شبم خیال آلود باشد

روزهم مهمان میخانه باشم هی بگویم ساقی زودباش می بیار

تمام عاشقان جهان همفکرند دراین باور- که -

شعروشراب ویارزیبا سه گانی غم زدا هستند

من که محرومم ازهرسه, می گِریَم به حال خویش

آرام نمی شوم با وعده ی ناپیدا, واعظ دست ازسرم بردار

غم نان و سختی زندگی چنان شادی را ازمن پنهان نموده

که بیگانه شده ام با سیمای خود, می ترسم ازآب وآیینه

نکشیده است درد بی کسی, آنکه مرا نقد می کند

بی کسی وفقیری ونادانی سه گانی وحشتناکی هستند

شاعردل تنگی بس است, دراین دنیای آشفته بازار

کسی شنوای شکایت دل نیست بیهوده دل را نسوزان